Cuntemporàneu

Albero, ògiu subra de tela de Foiso Fois, 1966. Foto de Nicola Belillo, ds Catàlogu BBCC RAS

In sos annos difìtziles de su segundu pustisgherra, sa cultura sarda si caraterizat pro s'intensidade de s'aficu tzivile. S'obietivu de su riscatu sotziale e culturale de s'ìsula acumonat sos artistas chi militant subra de su fronte de su realismu e sos chi puntant a s'agiornamentu de sos limbàgios subra de s'iscorta de sas avanguàrdias.
Mancari su fervore de dibata chi cursat sos annos Chimbanta e Sessanta, però, s'innovatzione no assumet tonos radicales: sa Sardigna "brincat" su momentu cuntzetuale distintu dae sa propassada de sas barrieras intre sas tècnicas e de su sconfinamento de s'arte in sa vida fitiana, pro s'atestare subra de chircas de tonu informale e analìticu.
Cun su de si consolidare de unu sistema de s'arte dominadu dae sa lògica de su mercadu internatzionale, in prus, sos artistas sardos iscontant s'ausèntzia in sa regione de gallerias e canales espositivos reconnotos a s'esternu.
Intre sos annos Otanta e Noranta, a s'istupare de una leva artìstica noa, pro sa cale su raportu cun s'identidade at sessadu de costituire su pessamentu dominante, faghet iscumbata su de pesare de istruturas de museos e didàticas pro s'arte cuntemporànea e de una difusa faina crìtica.
In campu architetònicu e urbanìsticu, sa Sardigna no andat esenta dae sos malos endèmicos de s'Itàlia republicana. Sa crèschida incontrollata de sas tzitades, s'edilìtzia a bassu costu, sa sistemàtica alteratzione, cando non destruidura, de sos cuntestos traditzionales petzi de rao s'acumpàngiant a sa capatzidade de progetare e costruire cun abbistesa su nou.