Sas primas manifestatziones iscultòreas sunt costituidas dae sas statuine de Dea mama neolìticas e eneolitiche. Posca cumparent sos monolites nòdidos comente a istàtuas-menhir, classificados comente a maschiles, cun su pugnale, o feminiles, cun sas mammelle. Cun sa difusione de sa metallurgia (Edade de su Rame e de su Brunzu) si fiat difùndidu sa produtzione de sos bronzetti, sa forma de arte prus nòdida intre cuddas prodùidas dae sa cultura nuràgica: piticas istàtuas in brunzu artas a su màssimu 35-40 cm.
su perìodu pùnicu si signalant sas stele, repertos bènnidos de sos tofet, destinados a s'interru de sos pipios nàschidos mortos o mortos in sos primissimi annos de vida. In època romana s'iscultura rapresentat una de sas formas de arte prus artas chi aiat subidu una preponderante influèntzia grega.
De s'època altomedioevale sunt lòmpidos numerosos frammentos in foras de cuntestu, in particulare isculturas marmòreas bènnidas de istruturas e arredos chiesastici collocabili intre sa fine de s'IV e sos primos deghènnios de su sèculu XI: sarcòfagos; capitellos, bases, curnisas, architraves, pilastrini, plutei. Cun s'abbentu de s'istile Romànicu mudant sas decoraduras iscultòreas e architetònicas e si signalat s'ausèntzia de òperas de iscultura autònomas. In Edade aragonesa e ispagnola si difundet s'iscultura de linna. Nde sunt testimonia sos mannos retabli intagliati e aorados in sos cales iscumpartos podent difatis allogiare un'o prus istàtuas.
In sa segunda metade de s'Otighentos s'iscultura in Sardigna si cunfigurat printzipalmente in sa produtzione de sos monumentos fùnebre, prus raramente in sos grandu monumentos tzelebrativos pùblicos de tipu ecuestre. Partinde dae sa metade de su sèculu XIX aiat comintzadu su lentu protzessu de fàbricu de sas peculiaridades de s'arte sarda. In su panorama prevalentemente caraterizadu dae artistas e òperas de importatzione, ispicat sa produtzione de s'ofitzina de su vercellese Giuseppe Sartorio. In època cuntemporànea si signalant artistas comente a Costantino Nivola e Pinuccio Sciola chi cun sas peculiaridades espressivas issoro rievocano l'ànimat ancestrale de s'ìsula.
Il Centro Comunale d’Arte il Ghetto di Cagliari è un monumento storico e spazio polivalente: espositivo e performativo, dotato di terrazza panoramica sui tetti dell’antico quartiere di Stampace.Il nucleo originario dell’attuale struttura risale al 1738, anno in cui fu fondata la caserma militare intitolata a San Carlo e che divenne sede del corpo militare dei “Dragoni di Sardegna”.Il suggestivo percorso di visita conduce alla scoperta dei tre piani e delle loro singole peculiarità: dal pianoterra, che coincide con l’ingresso dell’edificio, fino al piano interrato della “Cannoniera” e quello ancora più profondo rinominato piano delle Segrete. L’ampia terrazza del centro culturale offre uno dei più vasti panorami della città di Cagliari ed è pertanto una tappa imperdibile durante la visita del sito.
Leggi tutto
Commenti