De orìgines artu-burghesas, Henri Cartier-Bresson (Chanteloup, 1908 – Montjustin, 2004) s'acùrtziat giòvanu meda a s'arte, frecuentende s'atelier de su pintore Jacques-Emile Blanche ue intrat in cuntatu cun sos ambientes de su surrealismu. Intre su '27 e su '28 est dischente de André Lhote, pintore e teòricu de su cubismu.
A sa fine de sos annos Binti parte pro sa Costa de Marfilu ue realizat sas primas fotografias. In su 1931, tenet modu de apretziare a Marsìllia unos cantos iscatos de Martin Munkacsi, de sos cales at a abarrare in manera tale impressionadu dae si conchinare a printzipiare sa faina de fotògrafu. Acuistat sa prima Leica – una pitica e discreta fotocàmera 35 mm – e parte cun unos cantos amigos pro unu longu biàgiu in Europa, durante su cale benit a Itàlia pro sa prima bia. Pagu a pustis de si giughet in sos Istados Unidos ue esponet cun Walker Evans a sa galleria Julian Levy de New York.
In su 1933 est in Mèssicu, a sa sighida de un'ispeditzione de etnografi: esponet sos traballos suos a su Palacio de Bellas Artes de su Mèssicu, paris cun Manuel Alvarez Bravo.
Istùdiat tzìnema cun Paul Strand e devenit agiudu regista de Jean Renoir. Durante sa gherra de Ispagna girat unu documentàriu subra de sos ospidales de s'Ispagna Republicana e unu pro sa Rughe Rossa.
Torradu in Frantza, pùblica sas fotografias suas in sas pàginas de "Nche soir", giornale filocomunista dirìgidu dae Louis Aragon. In su 1937 isposa sa dantzadora giavanesa Ratna Mohini.
Presoneri de sos nazistas dae su '40 a su '43, a pustis de unos cantos tentativos resesset a evàdere e intrat a fàghere parte de sa Resistèntzia frantzesa. Torradu a Parigi, fotògrafa sa liberatzione de sa tzitade e iscoberit chi totus sos amigos suos sunt istados disterrados in su campu de istermìniu de Buchenwald. Dadu pro ispèrdidu, su MoMa de New York li dèdicat una mustra retrospetiva. Peristantu, collàborat a sa realizatzione de unu documentàriu subra de sa torrada de sos presoneris de gherra prodùidu dae s'esèrtzitu americanu, e re-traet sos artistas Matisse, Picasso, Braque, Bonnard, Claudel e Rouault.
Intre su '46 e su '47 traballat in sos Istados Unidos e collàborat cun sa rivista "Harper's Bazaar".
In s'abrile de su '47, paris cun Robert Capa, David Seymour (Chim), George Rodger, William e Rita Vandivert, fundat sa Magnum Photos, sa prima agèntzia fotogràfica a su mundu.
Intre su '48 e su '50 bias e traballat in Estremu Oriente: Ìndia, Pakistàn, Tzina e Indotzina. Fotògrafa Gandhi mezzora in antis de sa bocchidura sua, sa nàschida de sa Repùblica Populare Tzinesa e de cudda Indonesiana, documentàriu chi ant a èssere publicados dae "Paris Partida".
In su 1952, gràtzias a s'amigu editore Tériade, pùblica su primu libru suo fotogràficu "Images a sauvette", cun cobertina de Matisse, cuntentas unu testu de su tìtulu "S'istante detzisivu", in su cale esponet una de sas numerosas riflessiones suas teòricas subra de sa fotografia. Tres annos prus tardos, su matessi editore at a publicare "Les Européens", cun cobertina de Aiat miradu.
Intre su '51 e su '73, acumprit numerosos biàgios in Itàlia. In s'istiu de su 1962, sa rivista internatzionale "Vogue" li cummissionat unu documentàriu subra de sa Sardigna, ue colat una bintina de dies. Immortala sa gente in manera discreta e sena fortzaduras, preferende a sa naschente e elitària Costa Smeralda, comente de su restu fiat istadu pro sa Penìsula, sos logos de sa traditzione: Mamujada, San Lenardu de Seis Fuentes, Orosei, Cala Gonone, Orgòsolo, Orane – istràngiu de s'amigu Costantino Nivola –, Dèsulu, Ulìana, Nùgoro e Casteddu.
A pustis de unu cùrtziu perìodu coladu in Tzina, in su 1963 partas pro Cuba, subra de invitu de sa rivista americana "Life", chi a càusa de s'embargu est custrinta a si girare a unu fotògrafu istràngiu.
In sos annos sighentes sos biàgios si susseguono: Ìndia, Giapone, Mèssicu, Canadà, Britànnia Manna, Istados Unidos, Unione Soviètica, e sos traballos suos sunt publicados in manera regulare in "Life" e "Paris Partida".
In su '66 abbandonat de su totu sa Magnum, chi comente si siat at a cunservare sa propiedade de sas imàgines suas. In su '67 si separat de sa prima mugere e carchi tempus a pustis de isposa Martine Franck, giornalista de sa Magnum, de sa cale at a tènnere una fìgia, Mélanie.
Partinde dae sos annos '70 si dèdicat a su disinnu, abbandende sos iscatos suos belle petzi a familiares e amigos; sa produtzione editoriale subra de sa faina sua s'intensificat e est ammaniada una sèrie de mustras retrospetivas chi ant a fàghere su giru de su mundu.
In su 2000, paris cun sa fìgia e a sa mugere, inaùgurat sa Fundatzione Henri Cartier-Bresson.
Su 4 austu de su 2004, a esequie acontèssidas, sa famìlia dat noa de sa morte sua: s'ùrtimu sèberu de segretesa pro un'òmine chi custu at bìvidu totu sa vida sua.