Seguici su
Cerca Cerca nel sito

Henri Cartier-Bresson

Henri Cartier-Bresson

Henri Cartier-Bresson
Durgali. Fotografia de Henri Cartier Bresson, 1962

De orìgines artu-burghesas, Henri Cartier-Bresson (Chanteloup, 1908 – Montjustin, 2004) s'acostaiat giòvanu meda a s'arte, frequentende s'atelier de su pintore Jacques-Emile Blanche e intrende in cuntatu cun sos ambientes de su surrealismu. Intra su '27 e su '28 fiat istadu dischente de André Lhote, pintore e teòricu de su cubismu. A sa fine de sos annos Binti partiat pro sa Costa d'Avòriu, in ue aiat fatu sas primas fotografias. In su 1931 aiat tentu manera de apretiatzare in Marsiglia carchi iscàtiu de Martin Munkacsi, dae sos cales aiat a abarrare impressionadu a tal puntu de si cunvìntzere a impreare s'atividade de fotografu. Aiat comporadu sa prima Leica – una màchina fotogràfica de 35 mm pitica e discreta – e partiat cun carchi amigu pro unu biàgiu longu in Europa, durante su cale lompiat in Itàlia pro sa prima borta. Pagu a pustis si recaiat in sos Istados Unidos, in ue aiat espostu cun Walker Evans in sa galleria Julian Levy de New York. In su 1933 si recaiat in Mèssicu, a su sighidore de una espeditzione de etnògrafos: aiat espostu sos traballos suos in su Palacio de Bellas Artes de Mèssicu, paris cun Manuel Alvarez Bravo. Aiat istudiadu tzìnema cun Paul Strand e fiat divenidu agiudante de regia de Jean Renoir. Durante sa gherra de Ispagna aiat giradu unu documentàriu subra sos ospitales de s'Ispagna Republicana e unu pro sa Rughe Ruja. Torradu in Frantza, aiat publicadu sas fotografias suas in sas pàginas de Ce soir, giornale filocomunista dirètu dae Louis Aragon. In su 1937 aiat isposadu sa ballarina giavanesa Ratna Mohini. Fiat istadu presoneri de sos natzistas dae su '40 a su '43; a pustis de carchi tentativu, aiat resessidu a si fuire e a intrare in sa Resistèntzia frantzesa. Torradu a Parigi, aiat fotografadu sa liberatzione de sa tzitade. Aiat colaboradu poi a sa realizatzione de unu documentàriu subra su torradu de sos presoneros de gherra prodùidu dae s'esèrtzitu americanu, ritraghende sos artistas Matisse, Picasso, Braque, Bonnard, Claudel e Rouault. Intra su '46 e su '47 aiat traballadu in sos Istados Unidos e aiat colaboradu cun sa rivista Harper's Bazaar.

In abrile de su '47, paris cun Robert Capa, David Seymour (Chim), George Rodger, William e Rita Vandivert, aiat fundadu Magnum Photos, sa prima agèntzia fotogràfica de su mundu.

Intra su '48 e su '50 aiat bìvidu e traballadu in Estremu Oriente: Ìndia, Pakistan, Cina e Indocina. Aiat fotografadu Gandhi mes'ora in antis de s'assassìniu suo, sa nàschida de sa Repùblica Populare Cinesa e de cussa Indonesiana, reportage chi ant a èssere publicados dae Paris Match. In su 1952, gràtzias a s'amigu editore Tériade, aiat publicadu su primu libru fotogràficu suo, Images à la sauvette, cun copertina de Matisse, chi cunteniat unu testu cun su tìtulu S'istante detzisivu, in ue aiat espostu una de sas numerosas riflessiones teòricas suas subra sa fotografia. Tres annos a pustis, su matessi editore aiat a publicare Les Européens, cun copertina de Mirò.

Intra su '51 e su '73, aiat fatu numerosos biàgios in Itàlia. In s'istiu de su 1962, sa rivista internatzionale Vogue li aiat cummissionadu unu reportage subra sa Sardigna, in ue aiat istadu una bintina de dies. Aiat immortaladu sa gente a manera discreta e sena forzaduras, preferende a sa Costa Smeralda, chi fiat nàschende e elitista, sos logos de sa traditzione: Mamoiada, Santu Leonardu de Siete Fuentes, Orosei, Cala Gonone, Orgosolo, Orani – òspite de s'amigu Costantino Nivola –, Desulo, Oliena, Nùgoro e Casteddu.

A pustis de unu tempus curtzu passadu in Cina, in su 1963 partiat pro Cuba, a imbìdu de sa rivista americana Life. In sos annos sighentes aiat sighidu a biagiare: Ìndia, Giapone, Mèssicu, Cànada, Gran Bretagna, Istados Unidos, Unione Soviètica, e sos traballos suos fiant publicados regularemente in Life e Paris Match. In su '66 aiat abbandonadu definitivamente Magnum, chi in totu casu aiat a cunservare sa propriedade de sas imàgines suas. In su '67 si fiat separadu dae sa prima mughere e pagu tempus a pustis aiat isposadu Martine Franck, reporter de Magnum, dae sa cale aiat a tènnere una fìgia, Mélanie. A partire dae sos annos '70 si fiat dedicadu a su disegnu, riservende sos iscàtios suos casi solu a familiares e amigos; sa produtzione editoriale subra s'atividade sua s'intensificaiat e fiat allestida una sèrie de mustras retrospetivas chi ant a fàghere su giru de su mundu. In su 2000, paris cun sa fìgia e sa mughere, aiat inauguradu sa Fondatzione Henri Cartier-Bresson.

Bibliografia

I grandi reporter della Magnum in Sardegna. Nuoro, Ilisso, 2017.

Aggiornamento

8/9/2026 - 15:45

Commenti

Scrivi un commento

Invia