Antonio Porqueddu (1743-1810), religiosu chi si dèdicat a s'iscritura, est unu rapresentante significativu de sa literadura sarda de su sèculu XVIII. Scrive "Su tesoro de sa Sardigna in su coltivo de sos bachi e gelsi", publicadu in su 1779 de sa Reale Stamperia de Casteddu.
Su poemetto didascàlicu, cumpostu dae 199 de oto divisas in tres càntigos e iscritu in sardu meridionale (cun tradutzione italiana), proponet fintzas un'ampru aparatu de annotamentos esplicativos chi cuntenent plùrimas informatziones chi riguardant sos impreos, sos costùmenes, sas traditziones populares, sos ditzos, sa limba, sa fàuna de sa Sardigna. Porqueddu, in chistiones linguìsticas, s'ischierat contra su purismo. Si ponet in positzione autònoma in manera assoluta e impreat sos elementos linguìsticos in manera funtzionale respetu a sa fine chi devet cròmpere. Mescola totora a su campidanesu su logudoresu e acumprit in manera sustantziale unu sèberu opostu a sa de Madao chi imbetzes tirat a "ripulire" sa limba e càstiat a su modellu latinu. In su "Su tesoru" s'agatant subra de su matessi a bellu limbas e dialetos diferentes cun sa base portante de su sardu prevalentemente campidanesu. Porqueddu, comente a àteros intelletuales de cuddu perìodu, bidet in s'òpera sua su trastu didascàlicu pro artziare in manera tzivile sas populatziones e assegurare a s'ìsula su progressu econòmicu e sotziale. Sa literadura sarda de su Setighentos espressat unu forte aficu in tale sentidu e sa moderna crìtica literària tirat a sutaliniare custu aspetu prusaprestu chi s'astradu valore calidativu e estèticu de sas sìngulas òperas.
Aggiornamento
Commenti