Sebastiano Satta est unu de sos mègius poetas de sa Sardigna de totu sos tempos. Abogadu e giornalista, at iscritu apprezzatissimi versos in limba sarda e italiana. Naschet in Nùgoro in su 1867. Acumprit su servìtziu militare in Bologna e connoschet s'òpera poètica de Carducci. Istùdiat giurisprudèntzia in Tàtari. Aende·si laureadu, esèrtzitat sa professione forense, distinghende·si pro sas profundas cumpetèntzias e pro s'eloquenza elegante. Sunt importantes in manera piessigna sos "Versos rebellos", tòddida de poesias cun sa cale esordit in su 1893. L'intendet "Primomaggio" est de su 1896; sos "Càntigos barbaritzinos" de su 1910. Sos "Càntigos de su Salto e de sa Tanca" sunt publicados apustis mortu in su 1924.
Sas poesias de Sebastiano Satta scaturiscono de una profunda umanidade. Amat sa Barbàgia, terra nadale, rude e bella meda a su tempus matessi, apretziende·nde cada aspetu suo, fintzas cuddos prus anneulados. Impinnadu subra de temàticas sotziales, Satta non cuat de nudrire sentimentos de simpatia e respetu pro sa folta ischierat dibanditi chi, pro isfugire a sa catura, si daiant a sa mantza. Segundu su poeta nugoresu, sos bandidos àteru non fiant chi de sos òmines devènnidos sìmiles a animales randagi, chi manifestaiant cun sas issas gesta fuorilegge una barbàrica rebellia a un'òrdine sotziale ingiustu e de no atzetare. Sa poesia sattiana ponet duncas in lughe totu sa tragèdia de s'isfortunada Sardigna, immortalata comente a mama-prefica: "mama in bende nieddas chi istat manna e fiera in unu pensier de morte". Corfidu dae paràlisi, su poeta bivet sos ùrtimos ses annos in dolorosa immobilidade, morende in Nùgoro, in su 1914, a solos 47 annos.
Aggiornamento
Testi
Commenti