Sa literadura tardoiberica

Tàtari, Catedrale de San Nigola, iscortzo de sa navada sud sud-ovest. Foto de Pier Paolo Sanna, Regione Autònoma de sa Sardigna

In sos ùrtimos duos sèculos, sas classes dirigentes isolanas si sunt a forte ispanizadas e sos piemontesos stentano a s'orientare in sa realidade sarda.
S'ispagnolu resistit fintzas in sos iscritos de tipu religiosu, s'ispissu in intrèveru cun su sardu. Est su casu de Giovanni Delogu Ibba, pàrracu de Biddanoa Monteleone, in sos suos "Index libros vitae", de Maurizio Carrus, de Sant'Eru, cun sa passione "Sua", de Gian Pietro Chessa Cappay, retore de Borore, cun su dramma sacru suo "Historya de sa vida y echos de San Luxorio" e de sas lìricas atribuidas a su cagliaritano Angelo Maria Carta.
Segundu s'istudiosu de sa literadura Giovanni Pirodda "andat sutaliniadu comente si siat su tràuma de su coladòrgiu fortzadu dae un'àrea de influèntzia linguìstica e culturale a una àtera. Issu, interrumpende protzessos oramai seculares... aiat costituidu una fratura profunda in sa continuidade istòrica, mancari s'ispagnolu aiat subravìvidu a longu non petzi in sa comunicatzione usuale, ma in sos atos e tzelebratziones ufitziales".
Unu casu emblemàticu de un'intelletuale chi refudat su nou istadu de sas cosas est su de Vicente Bacallar y Sanna (1669-1727). Cagliaritano, membru de s'acadèmia de Ispagna, aiat fatu una lughente carriera diplomàtica pro contu de sa monarchia ispagnola a sa cale fiat restadu fidele nointames su revessu polìticu chi las aiat fatu pèrdere sa soberania subra de s'ìsula. Aiat iscritu su tratadu "Monarquia Hebrea", òpera de caràtere istòricu, sos "Commentarios de sa gherra de Espaňa, y de subra de Rey Phelipe V el animosu..." e su poema bìblicu "Los Tobias".

Aggiornamento

23/6/2026 - 15:34