Giugo Cherbu, Crèsia de Stella Maris

Giugo Cherbu, Crèsia de Stella Maris. Foto de Alberto Maisto, 2009, de Sardigna DL

Sa crèsia de Stella Maris, realizada intre su 1968 e su 1969 subra de progetu de s'architetu Michele Busiri Vici, rapresentat una reinterpretatzione cuntemporànea de s'"istile mediterràneu", ispiradu a sas traditziones architetònicas sardas. Su progetu torrat a elaborare elementos tìpicos de sas crèsias de su campu de sa Sardigna, comente a su pòrticu cun tettoia de linna sustentada dae blocos megalìticos de granitu. Sa fatzada còncava est acumpangiada dae unu coronamentu curvilineo chi cuat su cobertura spiovente. Su campanile, de sa forma ellìtica, cuntenet su battistero e signat s'intrada a sa navada laterale, cumposta dae tres volùmenes tzilìndricos. Su cumplessu presentat una cobertura traditzionale cun tèulas in cotu e minudas in ferru adobbadu.
L'interno de s'edifìtziu est articuladu in duas navadas: sa printzipale, cun tres campadas e una bia ribassata, e sa navada laterale, separada dae arcos retundados. Sas minudas torrant a cramare s'architetura de Michele Busiri Vici, cun pamentos in granitu, acquasantiere ricavadas dae conchiglie e lampadari metàllicos disegnados dae su matessi architetu. A su fundu, unu sistema de ispàtzios litùrgicos organizat s'àrea, cun unu portale printzipale incorniciato de unu cunfessionale, acquasantiera e iscala pro s'atzessu a sa cantoria. Su battistero s'agatat acanta a sa navada laterale.
Su portale laterale, realizadu in brunzu, òpera de s'iscultore bolognesu Luciano Minguzzi, giai autore de sa de chimbe ghennas de sa Crèsia majore de Milanu (1965) e posca de sa Porta de su Bene e de su Malu pro sa Basìlica de San Pedru in Vaticanu (1970), agiunghet un'elementu artìsticu significativu, colleghende sa crèsia a sa traditzione e a su cuntestu locale. Nointames sas dimensiones cuntènnidas, s'edifìtziu espressat de su totu sa bisione de s'architetu, cun formas moddes e materiales locales comente a su granitu e s'intonaco biancu, in sintonia cun s'estètica generale adotada dae su cunsòrtziu "Costa Smeralda".

Istòria de sos istùdios
Una rassegna de sos istùdios s'agatat in sa bibliografia relativa a s'ischeda in su volùmene de sa ''Istòria de s'arte in Sardigna'' subra de s'architetura oto-novecentesca (2001).

Bibliografia
F. Masala, Architettura dall'Unità d'Italia alla fine del '900. Nuoro, Ilisso, 2001, scheda 167.