Giovanni Francesco Fara

Giovanni Francesco Fara, religiosu e erudidu, est unu de sos òmines prus illustres de sa cultura sarda de s'edade ispagnola. Fiat istadu istòricu, geògrafu, umanista e istudiosu de s'ìsula sua a totu campo. Fiat nàschidu in Tàtari in su 1543 de una de sos prus illustres ereos de sa tzitade. Aiat acumpridu sos primos istùdios in Sardigna, perfetzionende posca sa formatzione in Bologna, acanta su collègiu ispagnolu fundadu dae su cardinale Egidio de Albornoz. Posca si fiat trasferidu a Pisa, ue cùrtziu tempus aiat frecuentadu sas letziones de su giureconsulto Camillo Plozio. Aiat publicadu in su 1567 a Florèntzia, acanta sos Giunta, su tratadu "De essentia infantis", ùnica òpera a nois cròmpida de sa produtzione giurìdica sua, de su restu manuscrita e andada ispèrdida. Torradu in s'ìsula, aiat abbratzadu sa vida eclesiàstica e aiat otentu importantes incàrrigos.
Sa fama literària de su Fara est mescamente ligada a duas òperas de su gènere erudidu-istoriogràficu tardu de su Chimbighentos: "De Rebus Sardois" e "Chorographia Sardiniae", chi l'aiant bàlidu, in manera meritada, s'apellativu de "babbu de s'istoriografia sarda". Sa prima est un'òpera annalistica in bator libros, de cales su primu fiat istadu publicadu in su 1580, sos àteros tres in su 1835. Sa "Chorographia" aiat abarradu inèdita finas a s'Otighentos. Su Fara fiat istadu promotore ativu meda de sos istùdios e metzenate, comente a atestat sa lode in onore suo de su poeta bosano Pietro Delitala, chi deviat a su Fara, tando pìscamu de sa tzitadina de sa Planàrgia, s'amparu de sas persecutziones de s'Incuisitzione. Aiat mortu in su 1591.

Aggiornamento

23/6/2026 - 15:07