Annibale Grasselli Barni est unu giornalista e un'iscritore, nàschidu dae una rica famìlia de propietàrios terrieri a Cremona in su 1870. Afrontat diversos argumentos, iscriet una collida de versos e sas biografias de Vittorio Emanuele III e de Margherita de Savoja, ma s'òcupat in particulare manera de sa chistione coloniale italiana, curende s'aspetu de s'espansione in Lìbia.
Isbarcat in Sardigna, a Figari, in su 1899, cando tenet in pessu chi bintinoe annos, e no agatat su paisu gasi profumadu comente a su nùmene diat fàghere cumprèndere: "In veridade non rispondet a su nùmene poèticu chi l'ant dadu, sigomente su profumadu frore de s'Imeneo, de sos aurei frutos, de grandu tempus esulò de custas ispondas pro andare a chircat de auras mègius". Est unu giòvanu ricu, chi si podet permìtere custos biàgios de esploratzione (tenet carchi velleità antropològica) e mescamente de pràghere, bidu chi s'obietivu printzipale est sa cassa: si movet cun una ghia, una muta de canes e, armadu de totu puntu, cumintzat a isparare giai de sa nae:"A oru bi sunt àteros duos cassadores bènnidos de su pistoiese chi si giughent a cassa in Tortuelie; s'unu de issos est pràticu de sa Sardigna, ma mi paret tropu otimista, s'àteru prus taciturno m'ispirat majore aficu e istringo relatzione cun issu. Issu mi faghet bìdere sas armas suas e artziados subra de su ponte cun un'amprosa Martins, dae segus su permissu de su capitanu, nos ponimus a isparare a botza a sos gabbiani; ma, ite curiosa, sos gabbiani parent bastante furbos, si tenent larganos de su piròscafu; petzi resesso a istratzare una pinna de s'ala a unu prus pagu assupridu de sos àteros, làngiu trofeu, chi, data sa dificultade de su tiru, mi podet acuntentare in parte". Su biàgiu sighit impostadu in custa manera, cun su fusile semper in manu, in carrozzine, diligenze o prus a s'ispissu in longas martzas a pees. Su Barni rugrat totu s'ìsula, finas a su golfu de Casteddu. Est unu paradisu de su cassadore, cun isfartzo de armas, munitziones, predas in nùmeru non beru, ispetzialmente sas beccacce, chi pro su bolu improvisu issoro sunt sas prus ingimiriosas. Isparat contra cada tipu de animale, antis, in veridade, cara a cada umbra: "A pustis de àere ochida carchi beccaccia, in su fundu de su vallone, giai imboligadu in s'umbra de su sero, fatzo sa coppiola a unu lèpore e una beccaccia; mentras annotta, tiru a un'umbra chi colat lestra subra de sa conca mea: ruet in manera grae intre sas mantzas de lentischio unu superbu germanu beru". Su tìtulu originale de su libru, in su 1905, fiat "In Sardigna (intre una fusilada e s'àtera)"; fiat istadu torradu a imprentare in su 1911, cun prefatzione de sa Deledda, sena sa specificazione intre parèntesi.
Aggiornamento
Immagini
Commenti