Tèmpiu, Crèsia de sos Santos Cosma e Damiano

Su bidditzolu de Nuchis si fiat isvilupadu in sos sèculos XVI e XVII, acollende sos pròfugos de sas localidades costeras adobbadas dae sos barbareschi. Nùcleu initziale de su burgu fiat istadu su cumplessu assentadu dae duos edifìtzios (parrochiale e santuàriu) e de su campusantu. Acanta a sa parrochiale, intitulada a s'Ispìritu Santo, s'agatat su santuàriu de sos Santos Cosma e Damiano, oe impreadu a oratòriu.
Su santuàriu de sos Santos Cosma e Damiano fiat bènnidu fundadu in su 1529 a pustis de una peste, torradu a costrùere in su 1835 e restauradu in su 1945. De su totu in granitu cun fatzada a spioventi e campanile a vela subra de sa tzima, est in àula mononavata, cun bia a carrada partzida dae chimbe arcadas. Sos afriscos sunt de Carlo Armanni.
Nointames sos interventos de restàuru s'ammenta possedit unu prètziu architetònicu suo, rilevabile in sas lìnias rùsticas de sa traditzione costrutiva sarda e in s'unidade conferitagli de s'impreu de sa murra pedra granìtica. Sa collocatzione in un'ispàtziu tentu a giardinu e s'insertada in sa curnisa paesagìstica de su monte gadduresu contribuint a atribuire a su logu unu tzertu prètziu ambientale.

Bibliografia
M. Bruscos Brindant, Tèmpiu in sa segunda metade de s'Otighentos. Nòdidas de istòria munitzipale, Sassari, 1982.