Sestu, Crèsia de San Giorgio

Sa tzitadina s'estendet in sa pranura de su Campidanu a unos 8 km a N de Casteddu.
Intre sos edifìtzios tardogòticos de sa Sardigna meridionale, sa parrochiale de San Giorgio in Sestu est unu de sos prus interessantes, in cantu si presentat parìvile in sas formas e in bonu istadu cunservativu. A banda s'arredu internu de su Setighentos, sa crèsia no at subidu annantas o rimanìgiamentos tales de nde modificare su caràtere. S'iscritzione de acabu de sos traballos, in sa curnisa de imposta de sa bia de sa navada in currispondèntzia de sa segunda parasta a manca, aporrit sa data 1567.
Su prospetu est caraterizadu dae fatzada a terminale oritzontale cun merlatura, a sas cales estremidades sunt sos duos contrafortes oblìcuos cun funtzione de amparu de sa bia a crusiera de sa prima campada; a su tzentru s'aberit su portale archiacuto cun lèbia strombatura dada dae tres colonnine iscumpassadas dae pseudo-capitellos decorados a motivos fitomorfi; a s'in subra est unu mannu oculo cun modanatura a trau; in assas, a s., s'erge su campanile cun aiais paradu angulares isvilupadu subra de duos òrdines, su superiore de sos cales tenet una monofora archiacuta subra de cadaunu de sos bator chirros.
S'ispàtziu internu s'organizat segundu s'ischema de sa navada ùnica fiancheggiata de capellas; sa bia est in ses agudu cursada dae sottarchi chi articulant s'àula in chimbe campadas; su presbitèriu, prus bassu e istrintu de sa navada, tenet base cuadrada e est bortadu a crusiera costolonata cun grussa gemma pendula a sa crae de bia.
Sas capellas, chimbe a d. e bator a s., sende chi abertas in momentos diversos (comente si siat no in prus de sa metade de su sèculu XVII) partètzipant de su matessi gustu gòticu siat in sa tècnica costrutiva siat in sos ornados. Sa prima a s., ricavada a sa base de su campanile, tenet muros grussos meda e su vanu, piticu meda, est cobertu dae bia a crusiera; un'arcada a totu de ses, profunda cantu sa grussesa de su muru de sa turre, nde signat s'intrada. Sas chi abarrant capellas sunt sopraelevate de un'istradedda respetu a su pranu de s'àula e presentant un'abertura a arcu ogivale. Unas cantas tenent bia a crusiera costolonata cun gemma pendula, mentras sas àteras tenent bia istellare costolonata cun gemma tzentrale e bator gemmas segundàrias; àtera bia istellare est puru in sa segunda capella a d.
Un'atentzione particulare cheret abbandadu a sas decoraduras de sas gemmas, de sos pseudo-capitellos e de sos peducci, totus ricos de figuratziones vàrias. Pregevoli sunt su rilievu cun San Giorgio a caddu, de sa gemma de sa capilla mayor; su Cristu in rughe in sa gemma tzentrale de s'ùrtima capella a manca, esemplato subra de su modellu de su Crocifisso de Nicodemo de Aristanis; sos sìmbulos de sos bator Evangelistas (s'ànghelu de Matteo, s'àbbila de Giovanni, su boe de Luca e su leone de Marco) subra de sos peducci de sa segunda capella a d.

Istòria de sos istùdios
Istudiada in pretzedèntzia de Renata Serra, sa crèsia est ogetu de una sintètica ischeda in su volùmene de Francesca Segni Pulvirenti e Aldo Sari subra de s'architetura tardogòtica e de influssu de su Rinaschimentu (1994).

Bibliografia
R. Serra, "Su Santuàriu de Bonaria in Casteddu e sos cumintzos de su gòticu catalanu in Sardigna", in Studios Sardi, XIV-XV, 1955-57, parte II, pp. 333-354;
C. Maltesu, Arte in Sardigna de su V a su XVIII, Roma, De Luca,1962, sch. 81;
R. Serra, "Le parrochiales de Assèmini, Sestu e Settimo San Pedru. Nòdidas pro un'istòria de s'architetura tardogòtica in Sardigna", in Atos de su de XIII cungressos de istòria de s'architetura (Sardigna), I, Roma, 1966, pp. 225-243;
R. Serra, "S'architetura sardu-catalana", in sos de I Catalanos in Sardigna, a cura de J. Carbonell-F. Manconi, Cinisello Balsamo, Silvana, 1984, pp. 125-154;
F. Segni Pulvirenti - A. Sari, Architetura tardogòtica e de influssu de su Rinaschimentu. Nùgoro, Ilisso, 1994, ischeda 11;
F. Secci, Sestu. Noas geogràficas e istòricas, Sestu, Comunu de Sestu, 1995;
Sestu e sas crèsias suas, a cura de M. Cossa, Sestu, Comunu de Sestu, 1999.