Gaston Vuillier

Gaston Vuillier (1846-1915) est unu ritratista frantzesu connotu e amadu meda ,chi acrarit òperas de Chateubriand e de Mérimée, saggista e collaboradore de diversas rivistas, pro una de sas cales - su "Journal de voyages" - acumprit unu biàgiu in sas Baleares, in Còrsica e in Sardigna, iscriende vàrios servìtzios chi at a tòddere in unu libru, intituladu "Impressions de voyage" imprentadu a Parigi in su 1893.
"Sa Sardigna fiat istadu una bisione abbacinante: in custa terra disconnota a sos Italianos matessi, ue sos costùmenes de àteros tempos ant cunservadu s'originale bellesa issoro aia connotu dae curtzu, in manera familiare, su farsetto de velluto, e su medioevu fiat coladu cada die a su costàgiu meu, comente chi su mundu no aeret giradu pro bator o chimbe sèculos". Cun custas paràulas in sa nota a su letore su Vuillier antìtzipat s'iscritura visiva sua, icastica, ue sas atitudines suas e calidades de pintore colant pro osmosi a sa pinna, in unu libru ricu de caraterizatziones, de imàgines fortes, de colores. Lompet a Portu Turre e cando, a pustis de una traschia in mare bidet pro sa prima bia sas costas isolanas, afidat sas sensatziones suas a un'abbarolu: "Su chelu si fiat coloradu de rosa pàllidu e sagome de montes si fiant pintados in dae in antis nostru. Custa est sa Sardigna". Posca però annodat chi su primu paisu chi bìsitat est "tristu e pòveru, cun domos bassas, ue si bident errende pipios smunti, e su portu suo paret un'istagnu".
Sa de sas abbas mortas est una bera ossessione pro su frantzesu, chi bidet in sa malària sa càusa de sa capa de poberesa chi oprimit s'ìsula, bisestrende sa salude de sos abitantes suos e devenende su sìmbulu de un'oblio antigu, chi sos antigos dominadores tenent intre issos perpetradu e chi como contina cun s'Istadu unitàriu, chi in sos meses de su biàgiu suo tenet vida oramai trentennale.
Custu a tretos iscura sos colores de sas pàginas suas, chi s'alluent ispetzialmente in sas descritziones de sa natura, de sos padentes ancora folte e numerosas, de sos costùmenes colorados de sos paisos. Su Vuillier descriet fintzas sas tzitades: Tàtari, "s'incantadora", S'Alighera, ue tenet "sa prena illusione de sa Catalugna", e una Casteddu bentosa, in sa cale s'ànimat in su de bisitare Castello e sa catedrale, descrita cun coidadu in sos internos. Imàgines bias, arrichidas dae sessantoto intzisiones, tòddidas in un'òpera chi, paris a sa de
Edwardes, serrat unu tziclu subra de sos biagiadores, su de s'Otighentos, chi s'at a torrare a abèrrere in su sèculu sutzessivu cun "miradas" e prospetivas diferentes.

Aggiornamento

25/6/2026 - 13:21