Frùmini Mayori, Mina de Arenas

Mina de Arenas, domo de su diretore de su bidditzolu mineràriu. Foto de Massimiliano Frau, de Catàlogu BBCC RAS

Sa mina s'insertat in unu paisàgiu ammajadore e ricu de valores ambientales. Giai connota a fine Setighentos, fiat istada cuntzèdida in su 1877 a una sotziedade inglesa pro colare posca a diversas manos finas a sa concrusione de sos coltivos mineràrios, acontèssida in su 1981.
Nointames s'impatu cun s'ambiente est ammajadore in manera piessigna su batzinu de sos materiales istèriles acumulados durante sa faina estrativa, a s'ispissu a chelu abertu.
Abarrat sa laveria Genna Carru cun volùmenes digradanti e coberturas a spioventi, afortigada de funtzionales aberturas.
De sa parte oposta, intre una vegetatzione rica e mìscrina s'agatat s'insediamentu mineràriu chi cumprendet una quindicina de fraigados, simpres ma subra de livellos diversos e istesiados intre issos. Aia atzufadu in su birde cun sa crèsia situada in sa parte tzentrale, fiant impreados a abitatzione pro operajos e tècnicos.
Sa mina faghet parte de su Parcu Geominerario, Istòricu e Ambientale de sa Sardigna, reconnotu dae s'UNESCO.

Istòria de sos istùdios
Sa mina est mentovada in diversas òperas subra de s'archeologia industriale in Sardigna.

Bibliografia
S. Mezzolani-A. Simoncini, Sardegna da salvare. Paesaggi e architettura delle miniere, Nuoro, Archivio Fotografico Sardo, 1993, pp. 154-159.

Comente arribbare
Sa mina prumu-zincifera de Arenas s'agatat in s'istòrica badde de Oridda e si crompet de Domunoas una bia colada sa gruta de San Giuanne.