Casteddu, Scalinata de Bonaria

Sa scalinata s'isvilupat de su sagrato de Bonaria finas a su sutastante viale Diaz e fiat prevìdida giai in antis de sa segunda gherra mundiale pro sistemare s'ispàtziu antale a sa basìlica.
Sa scalinata naschet de unu cuncursu bandidu in su 1960 e bintu dae sos architetos romanos Adriano e Lucio Cambellotti. A su cumintzu su progetu deviat cumprèndere fintzas sos ispàtzios finas a su viale Colombu e su mare (subra de Siccu) in un'ùnica solutzione. Aviada intre su 1962 e su 1963 sa scalinata fiat istada aberta a su pùblicu in su 1967, a pustis de vàrias interrutziones.
Sa scalinata, longa e articulada, non tenet unu pretzisu asse, ricurrende imbetzes a un'echilìbriu de massas prusaprestu chi de simmetrias, meda chi sa pigada cunsentit s'iscoberta progressiva de sa fatzada de sa basìlica, finas a sa colunna mariana chi ammentat s'eventu miraculosu (1370) de s'arribu de su mare de sa càscia de linna continente s'istàtua de sa venerada Madonna de Bonaria, non pro àteru in manera istilìstica prus tarda.
Su materiale est una cuncretzione de conglomeradu dae tzimentu e àstulas de pietrame sardu (granitu e carcare), chi imbòligat s'iscala, creende ispàtzios de pàsida e de coladòrgiu, finas a unu cùcuru chi sovrasta sos interros paleocristianos a "arcosolium", agatadas durante sos traballos.
Non fiat istadu imbetzes cumpletadu su ninfeo, cun s'abba a tzascada, mai realizadu pro sa cumplessidade de s'impiantu idràulicu e oe riempito cun terra e vegetatzione.

Bibliografia
F. Masala, Architetura de s'Unidade de Itàlia a sa fine de su '900. Nùgoro, Ilisso, 2001, ischeda 158.