Pàdria, Crèsia de Santa Giulia

Su burgu est adagiato subra de un'altura de preda niedda a pasches, costellato de nuraghes.
Sa parrochiale fiat bènnidu riedificata in su 1520, comente a si leghet in fatzada, a cura de su barone de Bonvehì Bernardino de Ferrera, nòbile aligeresu sennoras de sa Contea de Monteleone, e de su pìscamu de Bosa Pietro de Sena, a sa cale diòtzesi aparteniat sa pievania de Pàdria.
S'echilìbriu de sas proportziones e sas finesas esecutivas faghent de s'edifìtziu una de sas prus rilevantes architeturas sardas in alliniamentu cun modellos castiglianos de su perìodu isabellino.
Fintzas sos sugetos iconogràficos de sos ornati, caraterizados dae su marcadu influssu de s'iscultura nòrdica, rifletent s'intentu dottrinario de sa polìtica religiosa de Ferrante II pro su cale s'omogeneidade religiosa e culturale apariat unu fatore de accentramento polìticu.
L'interno, a àula cun capellas laterales, adotat, in su presbitèriu a ischema pentagonale, su modellu de su San Frantziscu de S'Alighera ue s'adesione a s'estètica catalana aparit priva de rielaboratziones locales.
Sa navada est partzida in chimbe campadas bortadas a crusiera de arconi a ses agudu sorretti de aiais paradu. Sa capilla mayor, prus bassa e istrinta de sa navada, est bortada a crusiera radiale cun sete ispicas e gemma isculpida cun Santa Giulia in rughe acostagiada dae duos ànghelos. S'arcu trìunfa·las a ses agudu est retu de pilastros polistili a fàsciu de colunnas cun originales capitellos in cales s'alternant ànghelos ignudi reggiscudo e ornati fitomorfi.
Sa fatzada a lèbiu spiovente, comente a in sa crèsia aligeresa, est incuadrada in sa Santa Giulia de contrafortes oblìcuos rastremati a gradoni poligonali in cùcuru, de lestra derivatzione catalana. Una curnisa orizontale, chi sighit in sos contrafortes e est sutaliniada dae unu rafinadu intretzu de archetos inflessi, riproposti prus tardu in belle totu sas crèsias de su Meilogu, la partzit in duos òrdines. Sas archeggiature sunt presentes fintzas suta de su coronamentu, in s'ala terminale de sa navada, in su segundu òrdine de su campanile e, a s'internu, subra sas capellas e in sa controfacciata.
Su primu òrdine de su prospetu s'aberit in su bellu portale gigliato a ses torradu a pesare cun estradosso ornato de puntas dae diamante e delimitadu dae fògias rampanti chi, a pustis de una lèbia flessione, orìginant in crae un'artu fiorone fiancheggiato de sas insegnas de sos cummitentes.
Duos artos pinnacoli poliedrici, chi naschent de sos capitellos, cumplicant su disinnu de su portale chi costituit unu de sos esèmpios prus puros de Gòticu catalanu in Sardigna. In su segundu òrdine concruidu dae un'elaborada curnisa est unu mannu oculo cun ghiera modanata.

Istòria de sos istùdios
Istudiada in pretzedèntzia de Vico Mòvida, sa crèsia est ogetu de una sintètica ischeda in su volùmene de Francesca Segni Pulvirenti e Aldo Sari subra de s'architetura tardogòtica e de influssu de su Rinaschimentu (1994).

Bibliografia
V. Mòvida, Dae su Gòticu a su Barocu in Sardigna, Sassari, 1982;
V. Mòvida, Fatos de s'architetura in Sardigna, Sassari, 1994;
F. Segni Pulvirenti - A. Sari, Architetura tardogòtica e de influssu de su Rinaschimentu. Nùgoro, Ilisso, 1994, ischeda 25.