Sassari, Crèsia de Sant'Antonio de Nois Nois

Sa crèsia pesat in un'uliveto chi currispondet a su giassu de sa "villa" de Innoviu o de Annoico, tzitada in su "Condaghe de San Pietro de Silki" (XI-sèculu XIII), de sa cale acudit sa denumenatzione de Nois Nois.
Sa crèsia de Sant'Antonio de Nois Nois rapresentat un'esèmpiu de Romànicu minore, chi traet su printzipale motivu de faschent dae s'orgànica insertada in su paesàgiu.
In ausèntzia de documentatzione subra de s'època de impiantu, podet èssere ascrita a sa prima metade de su sèculu XIII pro bia de sos caràteres costrutivos suos. Su fundu est in àula mononavata cun àbside a E e cobertura in manera originària in linna. In su sèculu XVII s'àula fiat istadu bortada a carrada e a su costàgiu N fiat istadu adossadu un'ambiente comunicante cun l'interno.
Sas murature sunt in contzas calcàreos de mèdia pezzatura. Sos paramentos muràrios esternos sunt lisas e aia concruidu de una simpre curnisa modanata. In sa fatzada s'aberit unu portale architravato e iscumpassadu dae un'arcu de iscàrrigu a totu de ses. In asse cun su portale b'est una lughe a forma de rughe, contornata de oto allògios pro batzinos tzeràmicos, oe pèrdidos. Subra de sa fatzada s'innalza unu grandu campanile a vela.

Istòria de sos istùdios
Sos primos istùdios subra de sa crèsia sunt de Vico Mòvida (1965). Est mentovada unu ventennio a pustis de Gian Filippo Orlandi (1985). Sos iscritos prus reghentes sunt de Roberto Coroneo (1993) e de Marisa Porcu Gaias (1996).

Bibliografia
V. Mòvida, Architeturas tataresas, Sassari, Gallizzi, 1965, pp. 77-78;
R. Coroneo, Architetura romànica de sa metade de su Milli a su primu '300. Nùgoro, Ilisso, 1993, ischeda 107;
M. Porcu Gaias, Sassari. Istòria architetònica e urbanìstica de sas orìgines a su '600, Nùgoro, Ilisso, 1996, p. 39;
R. Coroneo, Aiat pedidu romànicas de sa Sardigna. Itinerari turìsticu culturales, Casteddu, AV, 2005, p. 26.