S'àrea archeològica est situada in s'istrinta sedda nord-otzidentale de su Monte Sant'Antonio, in su Logudoro, regione de sa Sardigna nord-otzidentale; gosat de un'ampru domìniu visivu subra de sas baddes sutastantes.
Su cumplessu, costituidu dae numerosas istruturas, si distribuit a inghìriu a unu tèmpiu a putzu.
Su tèmpiu est situadu intre duas cortinas muràrias de tipu isodomo cun banchina antale: sa prima est curvilinea, sa segunda, retilìnea, est interrùmpida dae una pitica nitza e de su passadissu de atzessu a una turre. Sas istruturas sunt racchiuse de una muràllia chi - originende·si de sa turre - giunghet unu fàbricu tzirculare a sud-est (fortzis una turre-cabanna) cun unas àteras istruturas non definìbiles in pranta, finas a ricollegarsi cun una àtera turre sìmile a sa prima. Subra de su ladu sud-ovest su giassu est amparadu dae sa pèntuma. Su putzu cunservat sa càmera tzirculare (diàmetru m 4,80) cun intrada a limenàrgiu torradu a pesare (larghesa m 0,95) abertu subra de un'àrea lastricada; unu squarcio interessat s'intrada e, pro metade, sos cherbeddos de s'edifìtziu. Su vanu de su putzu presentat, subra de sos filari de base in manera perfeta tzirculares, de sas giunturas angulares intre duos paramentos retilìneos - realizados cun blocos de tufu biancu – chi adatant sa pranta tzirculare a un'artziadu cuadrangulare in orìgine cugugiadu dae unu cobertura a dòpiu spiovente. Diversos elementos de sa cobertura - de tufu biancu – sunt istados atzapados in curtzesa de su putzu: sunt blocos a dòpiu spiovente cun càmbaro semitzircolare in s'ala inferiora e istampos retangulares subra de sa tzima, fortzis pro s'insertzione de ispadas votivas. Sa càmera tzirculare est inclùdida in unu fràigo de fundu a forma de trapètziu (larghesa m 8,00) de cale si cunservat petzi su setore mancu. S'àrea lastricada antale su putzu (m 15,30 x m 13,30) – in ala iscalabrada dae mesos mecànicos - est delimitada subra de unu chirru de sa pèntuma e de una cortina murària e subra de s'àteru de unu muru isodomo curvilineo - costruidu cun blocos de basalto a "T" – chi s'imbarat a s'istrutura esterna retilìnea de su putzu.
Sa posta de su pamentu est costituida dae lastre de scisto, de blocos traballados de basalto e de tufu biancu intervallati de scaglie de su matessi materiale. Una canaletta de deflusso de s'abba rugrat totu s'àrea lastricada acabende subra de su limenàrgiu de su putzu: est creada dae sèighi blocos de basalto cun càmbaro tzentrale semitzircolare e botzas laterales pro s'ammorsamento.
Acanta s'àrea sacra est presente un'ambiente tzirculare (diàmetru esternu m 8,00, internu m 5,60; artària m 1,70) costruidu cun filari regulares de massos de basalto traballados e dotadu a su tzentru de unu foghile tzirculare delimitadu dae contzas "a coa" bene connètidos.
In manera piessigna interessantes sunt, in prus, duas istruturas de sa singulare planimetria: sa prima - realizada cun blocos bene traballados de basalto – est retangulare allongada cun àbsides contrapostas (longària m 14,50; larghesa m 4,60/2,50; artària m 1,75) e est dotada de duas intradas strombati subra de su chirru meridionale. Sa segunda, retangulare (longària m 20,40/18; larghesa m 6,00/4,00), est costruida in tècnica isodoma cun filari alternados de contzas calcàreos e de preda niedda e est dotada de bator intradas contrapostas subra de sos chirros longos. Longu su perìmetru muràriu curret unu bancone-sedile chi s'interrumpet in currispondèntzia de unu piticu sègiu tzilìndricu cun curnisa (larghesa m 0,42; artària m 0,32). De s'ala superiora de s'edifìtziu abarrant duos contzas caraterizados dae una singulare decoradura a triàngulos in rilievu e in negativu.
Unu passadissu retilìneu collega s'àrea tzerimoniale a su nuraghe: sa muratura de su passadissu est costituida dae grussos blocos de base cale si subraponent una pariga de filari de pedras prus piticas e lastre de scisto (longària atuale m 6,35; artària m1,30).
Su nuraghe (diàmetru m 15; artària m 4,60), realizadu subra de s'affioramento pedrosu, est costruidu cun giganteschi blocos de basalto subrapostos cun tessidura oblìcua.
Su cumplessu presentat fases de sa fine de su Brunzu mèdiu a s'edade de su Ferro.

Istòria de sos iscavos
Su giassu est istadu fossadu in sos annos 1988-1989 de Fulvia Su Schiavo e Anna Sanna, a pustis de devastantes episòdios de vandalismu.

Bibliografia
F. Su Schiavo, "Santuàriu nuràgicu subra de su Monte S. Antonio de Siligo", in Nou Bullettino Archeològicu Sardu, III, 1986, pp. 27-36;
F. Su Schiavo, "Santuàriu nuràgicu de Monte S. Antonio -Siligo (SS)", in Archeologia e territòriu, Nùgoro, Ilisso, 1990, pp. 101-103, figg. 46-49;
F. Su Schiavo, "Siligo (Sassari). Monte S. Antonio. Santuàriu nuràgicu", in Bulletinu de Archeologia, 1-2, 1990, pp. 260-261; n. 4, 1990, pp. 122-123;
A. Sanna - F. Su Schiavo, "Siligo (Sassari). Localidade Monte Sant'Antonio", in Bulletinu de Archeologia, 13-15, 1992, pp. 197-203.

Comente arribbare
Dae sa periferia Est de s'abitadu de Siligo, unu caminu comunale torrat a artziare finas a sa tzima de su Monte Sant'Antonio; lu tratzadu, prusaprestu trabucosu, est percorribile cun foras-caminu.