Su cumplessu monàsticu claustrale de sas Clarisse Cappuccine est sitiadu a s'àngulu cun sa bia Giovanni Spano, s'antiga bia de sos Tornitori in su bighinadu de Marina e òcupat sa zona prus arta de su bighinadu respetu a su livellu de su mare, puru bighinu a su Casteddu tardu-medievale.
S'istitutzione de s'Òrdine religiosu de sas mòngias Clarisse datat de su 1212 e torrat a artziare a sa voluntade de Francesco de Assisi. In su 1538 s'Òrdine aiat aderidu a sa reforma Cappuccina, cunsistente in s'istrinta osservàntzia de sa règula de Santa Chiara e in s'adotzione de bestire e costùmenes de sos Minores Caputzinos. In su 1703 sas Cappuccine aiant lòmpidu a Casteddu, cando chi fiant istadas acasagiadas in su bighinadu de Castello finas a cando, in su 1705-1711, fiant istados fraigados sa crèsia e l'atacadu monastèriu, intituladu a su Santu Sepulcru, in su giassu finas a tando destinadu a sas pùblicas esecutziones ma impreadu, giai in època artu-medievale, a ambiente de cultu. Su cunventu fiat istadu onoradu in su 1714 de su mandu de monastèriu reale cun su diploma de Càralu III de Asburgu imperadore de Àustria, tìtulu cunfirmadu in su 1733 de Càralu Emanuele III de Savoja. Sa crèsia fiat istada imbetzes cunsagrada e dedicada a sa Beata Vèrgine de sa Piedade petzi in su 1806. A pustis de s'interrutzione de sos donos sabàudos e a sa prima lege de supressione de sos Òrdines religiosos promulgada in su 1855, su monastèriu fiat istadu incameradu dae su Demàniu istatale e sutapostu a s'amministratzione de su Fundu pro su Cultu. Sa segunda lege de supressione de su 1866 aiat decretadu sa tzèdida a su Comunu o a sa Provìntzia de sos edifìtzios apartentos a sas cungregatziones aiat suprimidu, a su fine de acasagiare istitutziones pùblicas o benèficas. In su 1895, duncas, s'autoridade munitzipale aiat pessadu de trasformare su monastèriu in iscola populare, ma su Fundu pro su Cultu no aiat cuntzèdidu su permissu. Su matessi dinnegu aiat tocadu a pustis de s'Intendèntzia de Finàntzia interessada a bos trasferire sos ufìtzios pròpios, finas a cando in su 1927 su cunventu fiat istadu acuistadu dae sa Provìntzia, chi in su 1929 l'aiat bèndidu a sa Sotziedade Immobiliare Casteddàia, sa cale aiat lassadu sa crèsia aberta a su cultu in antis de donare s'intreu cumplessu in su 1962 a sa Provìntzia Sarda de sos Minores Caputzinos, chi lu fiant torrados in fines a sas Cappuccine in su 1969.
De s'architetura disadorna segundu s'ideologia de s'Òrdine religiosu, sa crèsia ammustrat in fundu unu simpre ambiente retangulare, est dotada de navada ùnica bortada a crusiera in sas primas duas campadas, sorreggenti una cantoria schermata de una robusta agradèssida dae ferru. Sa chi abarrat parte de s'àula, imbetzes, est bortada a carrada impostada subra de curnisa in forte aggetto e scandita de sottarchi scaricanti susu aiais paradu de sos capitellos compositi; sunt in prus presentes duas capellas afrontadas a metade de sa longària de sa navada; su muru de fundu presentat, in fines, una ventana reniforme. Sa decoradura interna est in istucu e sos pamentos sunt marmòreos; su presbitèriu est torradu a pesare in manera leve, petzi de un'istradedda, e a traessu de duas aberturas simmètricas a sos chirros de su muru suo de fundu s'atzedet a su vanu de sa sacrestia, fintzas issu retangulare, chi presentat subra de sa manca unu passadissu comunicante cun unu piticu vanu. Sa fatzada, coronada dae cornicione aggettante, mustra un'abertura retangulare e un'ulteriora ventana, de majores dimensiones, funtzionale a s'illuminatzione de su coro de pertenèntzia esclusiva de sas mòngias. Su portale est iscumpassadu dae s'istemma marmòreu de Casa Savoja, chi presentat sa rughe lada argentea in campu ruju, casta chi aiat sostituidu in su 1766 pro voluntade de Càralu Emanuele III de Savoja sos bator palos de Aragona subra de fundu oro de su guvernu ispagnolu. S'emblema diat pòdere comente si siat èssere istadu incassadu in su paramentu muràriu in su 1733, cando su succitato soberanu aiat cunfirmadu a su monastèriu su tìtulu beru. Unu campanile a vela adorna s'esternu, caraterizadu dae cobertura estradossata a tèulas e coppi e de murature, costruidas in pedra e matones, a intonaco lisu. Sa crèsia aiat subidu unu primu importante restàuru in su 1718-1722, a pustis de sos bombardamentos a banda de sa flota de su cardinale Alberoni intentu a torrare a conchistare s'ìsula a sa monarchia ispagnola, istratzende·la a s'Àustria. Un'ampliamentu fiat istadu imbetzes netzessàriu in su 1738, mentras un'ulteriore restàuru aiat acontèssidu cun probabilidade in su 1793-1806. Tzertamente a inghìriu a su 1935 sa crèsia fiat istada torra torrada a acontzare e sas duas lunette chi esistint in manera pretzedente in fundu a s'àula subra de su muru deretu fiant istadas mudadas in sas atuales ventanas, a su fine de crèschere sa luminosidade de s'internu.

Bibliografia
G. Spano, Guida de sa tzitade e dintorni de Càgiosaret, Casteddu, Timon, 1861;
G. De Riano, Sas mòngias cappuccine a Casteddu. Noas Istòricas e Biogràficas, Casteddu, Tipografia S. Giuseppe, 1938;
J. Arce, S'Ispagna in Sardigna. Aportos culturales e testimonias de s'influèntzia sua, Casteddu, T.E.A., 1982;
M. Pintus, "Architeturas", in Casteddu Bighinados istòricos. Marina, Cinisello Balsamo, Silvana, 1989;
M.A. Mongiu, "Stampace: unu bighinadu intre polis e chora", in Casteddu Bighinados istòricos. Stampace, Cinisello Balsamo, Silvana, 1995;
M. Dadea - S. Mereu - M.A. Serra, Artzidiòtzesi de Casteddu, collana "Aiat pedidu e arte sacra in Sardigna", Casteddu, Zonza, 2000;
M.A. Mongiu, "Sas oportunidades mancadas e possìbiles de una tzitade de longa durada", in Casteddu intre passadu e benidore, a cura de G.G. Ortu, Casteddu, CUEC, 2004.