Aritzu, Castello Arangino

Su singulare edifìtziu est situadu longu su cursu Umberto, in s'ala S de s'abitadu.
S'edifìtziu torrat a artziare a su 1917. Chi apartenet a sa famìlia Arangino, aende·si istudada in su 1954 pro unu tràgicu fatu de sàmbene, torrat in su modellu de su casteddu de tipu medievale, in manera ampra difùndidu in sas abitatziones sennoriles e in sas villas costruidas intre XIX e sèculu XX, cun riferimentos belle ladinos a s'architetura istòrica.
Su fàbricu tenet unu fundu asimmètricu, chi currispondet a s'aspetu esternu irregulare: s'impreu de sa pedra a bista de su prospetu printzipale est rèndidu prus pagu grae de sas aberturas e mescamente de sa lògia reta de mensole e colonnine in s'àngulu. S'abertura printzipale a arcu a ses agudu est acostagiada dae duas colunnas subra de mensole chi reent sa curnisa coberta cun sas tèulas. Unu bellu cantzellu in ferru adobbadu ponet in s'atrio iscobertu ue sunt visìbiles siat sos arcos agudos chi cuntenent piticas aberturas retangulares, siat sas mèrulas in s'ala arta de sos muros.
A s'internu sunt presentes decoraduras pintadas e a istucu.
Unu tempus dae segus s'edifìtziu s'aberiat unu parcu cun interessantes genias botànicas, como ismembradu e bèndidu pro una lotizatzione.

Istòria de sos istùdios
Una rassegna de sos istùdios s'agatat in sa bibliografia relativa a s'ischeda in su volùmene de s'"Istòria de s'arte in Sardigna" subra de s'architetura oto-novecentesca (2001).

Bibliografia
F. Masala, Architetura de s'Unidade de Itàlia a sa fine de su '900. Nùgoro, Ilisso, 2001, ischeda 14.