Sorradile, Crèsia de San Sebastiano

Sorradile est unu tzentru agro-pastorale situadu subra de un'altura rica de tufos, andesiti e predamolinas in positzione panoràmica subra de su lagu Omodeo. Su paisu presentat unu fundu cumpatu e est identificàbile fortzis cun s'antigu Oiratili, donadu in su 1156, paris cun sas villas de Santu Deadoru e Vidoni (Biduniu), de Barisone giùighe de Arbaree a sa mugere Algaburga de Catalugna.
Sos traballos pro sa noa parrochiale de Sorradile, cumintzados in su 1636 cun sa fatzada e s'annu sighente cun l'interno, fiant istados giutos a tèrmine in su 1642 a òpera de maestranze locales ghiadas dae Antoni Pina, un'operadore locale chi uniat a basilares cumpetèntzias architetònicas un'ispicadu gustu decorativu tìpicu de sos "picapedrers" gòticu-catalanos ma cun unu marcadu atzentu de limbas.
Sa crèsia tenet, duncas, un'arrastu popolareggiante e eclètica, capatza de fùndere elementos tratet de su repertòriu romànicu, gòticu-catalanu, de su Rinaschimentu e barocu.
L'interno tenet navada ùnica coberta dae bia a carrada afortida dae arcos trasversi; sa capilla mayor e sas capellas laterales sunt bortadas a carrada, segundu un'impiantu in lìnia cun sas noas diretivas impostas dae sa Contrareforma.
Su connoschimentu de rechestas de su Rinaschimentu de marca italiana si rivelat in s'impreu de sas bias a carrada, unos arconi cassettonati, de sos tìmpanos truncados e de su cornicione dentellato chi cursat totu su perìmetru de imposta de sa bia. Sa rica ornamentazione a bassu-relevu chi rivestit pilastros, arconi e sottarchi atestat s'abilidade e sa fantasia de sos scalpellini locales in s'influire sa pedra vulcànica rosa cun una sensibilidade ancora de arrastu ibèricu.
Fintzas sa fatzada rispondet a su matessi gustu cumbinatòriu: scandita in sa fasca inferiora de bator lesene corìntzias scanalate, est dominada dae un'imponente portale retangulare iscumpassadu dae unu tìmpanu curvilineo truncadu cun curnisa dentellata de gustu manieristico.
Su coronamentu est caraterizadu dae s'ampru frontone semitzircolare poggiante subra de una trabeazione costituida dae formelle decoradas a puntas dae diamante e rosones. Duos protomi leonine e unu piticu rosone cumpletant su prospetu.
Su modellu de su frontone semitzircolare cun alette laterales at a èssere torradu a leare in numerosas crèsias de s'ìsula pro totu su XVII e su sèculu XVIII, gasi comente resurtat de sos esèmpios de sa Santa Sofia de Sant'Eru e de sa crèsia de su Cunventu de Putumajore.

Istòria de sos istùdios
Sa crèsia est ogetu de una sintètica ischeda in su volùmene de Francesca Segni Pulvirenti e Aldo Sari subra de s'architetura tardogòtica e de influssu de su Rinaschimentu (1994).

Bibliografia
F. Segni Pulvirenti - A. Sari, Architetura tardogòtica e de influssu de su Rinaschimentu. Nùgoro, Ilisso, 1994, ischeda 81.