Iscanu, Via de sos Mulinos

Unu tempus sos mulinos idràulicos crompiant su nùmeru de sèighi, essende a largu intre issos belle 500 m. Issos costituiant sa majore cuntzentratzione de mulinos in un'àrea cuntenta, ùnicu casu de totu sa Sardigna. Presentes in su territòriu de Scano a su mancu de fine Seschentos, tenent dàbile orìgine de sa colonizatzione agrìcula de sos mòngios camaldolesos, giai in su Medioevu. Custu ponet in evidèntzia s'importu de una bera e faina pròpia paleoindustriale, rilevabile fintzas de su cumplessu sistema de canalizzazione e de tumbarinos a sicu pro sos ortos.
Oe abarrant sete mulinos, in ala a roda orizontale, in ala a roda verticale. Sos prus antigos s'agatant a monte, mentras sos prus reghentes sunt assetiados a badde e sunt fintzas in mègius cunditziones.
Si tratat de simpres fàbricos in pedra a bista, cugugiados cun cobertura a spioventi. Cuddos denumenados "Ischit màchina manna" (sa màchina manna) e "Ischit màchina noa" (sa màchina noa) cunservant ancora sos ingranaggi e sos mecanismos de funtzionamentu, postos in moto de sa fortza motora de s'abba bundante, frunida dae su batzinu idrogràficu de su Montiferru.

Istòria de sos istùdios
Sos mulinos sunt istados ogetu de sa tesi de làurea de C. A. Cherchi, I mulinos idràulicos de Iscanu, Politecnicu de Torinu, a.a. 2002-03.

Bibliografia
C. A. Cherchi, I mulinos idràulicos de Iscanu, sos molinos de abba de Iscanu, Poligrafica Solinas, Nùgoro, 2005.

Comente arribbare
Sos mulinos sunt assetiados a paga distàntzia de su paisu, longu su riu Mannu, chi si podent sighire de su caminu pro Sagama, de sa cale, superadu su nuraghe Nuracale, si lompet a sas benas de Santu Antiogu.