Su giassu est assetiadu a sa làcana cun su territòriu de Orune in localidade Su Linnamene.
Su cumplessu est costituidu dae unu nuraghe cun abitadu, de una tumba de gigantes e de una fonte.
Su nuraghe, fraigadu subra de un'affioramento de roca, apartenet a sa casta de sos edifìtzios cumplessos: est costituidu, difatis, de una turre printzipale a sa cale sunt istadas adossadas, in additzione frontale-laterale, tres turres segundàrias.
Su mastio, a fundu tzirculare (diam. m 7,90 subra de su prenimentu; alt. m 4,30) est realizadu cun blocos de granitu traballados e dispostos subra de filari regulares. Bi s'atzedet a traessu de un'intrada orientada a S chi introduit in unu passadissu retangulare. Custu passadissu presentat subra de su muru d. s'intrada de una nitza. Tretos de s'iscala - serrada a piattabanda e a su presente tapada dae su materiale de derrota - podent èssere individuados oe subra de su svettamento.
Su passadissu versat in sa corte, semitzircolare in pranta, cun muros aggettanti, chi giunghet sas duas turres segundàrias: sa prima tenet pranta tzirculare irregulare (diam. m 3) e presentat s'intrada de unu passadissu a serrada angulare chi la ponet in comunicatzione cun unu àteru vanu attiguo crolladu e invàdidu dae sa vegetatzione.
Sa segunda turre presentat un'intrada architravato giradu a SI chi ponet in unu passadissu a su presente ingombro de derrota. A traessu de custu passadissu s'atzedet a un'ambiente de forma sub-tzirculare (diam. m 3,50) chi presentat subra de su chirru s. duas nitzas belle acostagiadas.
Subra de su terrinu in tundu, pro un'ampra superfìtzie, sunt visìbiles sos restos de numerosas cabannas nuràgicas de forma tzirculare faghende parte de s'estèndidu abitadu atacadu a su nuraghe.
Una de custos fàbricos, fortzas sa de majores dimensiones (diam. m 10), presentat unu foghile tzentrale.
A belle 100 m de su nuraghe, in diretzione ISCO, si podiant ancora bìdere, finas a sos annos setanta de su sèculu coladu, sos restos de una tumba de gigantes: s'interru, oramai iscumparta, presentaiat su costumadu mòdulu architetònicu: corpus allongadu (lungh. m 8,53) racchiudente sa càmera funerària (lungh. m 4,90; largh. m 0,85), pretzèdidu dae s'emiciclo de s'esedra (corda m 7,15) e cun intrada girada a SI.
A calicuna chentina de metros de su nuraghe est assetiada sa fonte sacra.
Su monumentu presentat un'ampru vestìbulu e unu pozzetto de captazione pretzèdidu dae un'iscala.
Su vestìbulu cuadrangulare (lungh. m 3,60; largh. m 1,70; alt. m 3,30) est costruidu cun filari de contzas trachitici traballados cun cura subra de sos cales imbarant blocos de granitu locale, de vària mannària, dispostos a filari prusaprestu irregulares.
Sos muros laterales sunt provididas de bancones-sedile a sa base; cudda dereta presentat una pitica nitza architravata de forma a forma de trapètziu. In curtzesa de s'àngulu S est presente unu foghile.
Unu portellu architravato retangulare, cun pitica nitza subra s'architrave, ponet in su putzu a traessu de una cùrtzia iscala.
Sa pitica tzella tzilìndrica est realizada cun contzas de trachite traballados e dispostos subra de filari regulares. In su fundu a bellu est presente una fossetta de decantazione tzirculare. Sa fonte tenet una cobertura a "tholos" chi acabat cun unu contzo frunidu de istampu cònicu impervio.
A sos muros retilìneos de su vestìbulu si giunghent duas istruturas muràrias a emiciclo irregulare chi racchiudono un'àrea antale a sa fonte posta su pamentu in parte cun lastre de granitu; s'intrada est in N, detzentradu respetu a s'asse de s'iscala.

Istòria de sos iscavos
Su cumplessu fiat istadu ogetu de iscumbatas archeològicas in sos annos sessanta de su sèculu coladu a òpera de Ercole Contu e de Editta Castaldi chi aiat intervènnidu subra de sa tumba de gigantes.

Bibliografia
Ministeru de su Pùblicu Annestru, Elencu de sos Edifìtzios Monumentales, Roma, Tip. operaja romana cooperativa, 1922, p. 108;
A. Taramelli, "Fògiu 207, Nùgoro", in Editzione de sa Carta Archeològica de Itàlia, Firenze, Istitutu Geogràficu Militare, 1931, p. 13 n. 13;
E. Melis, Carta de sos nuraghes de sa Sardigna, Spoleto, Artes gràficas Panetto & Petrelli, 1967, pp. 29, 32-33;
V. Santoni, "Nota preliminare subra de sa casta de sas grotticelle artifitziales funeràrias de sa Sardigna", in Archìviu Istòricu Sardu, XXX, 1976, pp. 42, 45, 48;
G. Lilliu, Sa tziviltade de sos Sardi de su Paleolìticu a s'Edade de sos Nuraghes, Torinu, Noa FIAS, 1988, pp. 85, 215;
C. Bittichesu, Sa tumba de Bùsoro a Sedilo e s'architetura funerària nuràgica, Sassari, Lorziana, 1989, p. 22.

Comente arribbare
Essire dae Nùgoro e si pònnere in sa SS 389 pro Vitzi; la cursare finas a su km 13: s'àrea archeològica, signalada dae unu cartellu turìsticu, est situada a sa dereta de su caminu, a una distàntzia de belle m 200.