Borore, Tumba de gigantes de Imbertighe

S'interru est situada in territòriu de Borore, in sa regione de su Màrghine, in sa Sardigna tzentru-setentrionale. Definida dae su Pinza "su prospetu de su prus bellu sepulcru de gigantes chi si connoschet in Sardigna", s'interru cunservat oe petzi sa stele centinata e las alet de s'esedra.
Sa documentatzione gràfica publicada dae su Mackenzie, nointames, cunsentit de torrare a costrùere a su mancu sas dimensiones de s'interru, chi fiat assentada dae unu longu corpus tombale (m 11,50) cun vanu funeràriu (lungh. m 9,00; largh. m 1,00) e de un'ampra esedra (corda m 10/11; fritza m 5,40).
S'esedra est realizada cun massos de basalto dispostos subra de filari regulares. A su tzentru svetta sa stele monolìtica (alt. m 3,65), isculpida cun estrema cura, de forma belle ellìtica, cun sa tìpica curnisa a rilievu ladu (largh. m 0,27/25; spess. m 0,15) chi s'interrumpet in s'ala inferiora ue si fundet cun s'ala inferiora de su monolito.
Su prospetu est partzidu in tres alas: sa base, lisa e prus spessa (largh. m 1,50/1,83; alt. m 0,88; spess. m 0,48), chi cunservat a su tzentru su portellu cuadrangulare cun àngulos superiores retundados (largh. m 0,49; alt. m 0,58; spess. m 0,48); su ricuadru medianu a forma de trapètziu (largh. m 1,38/1,35; alt. m 1,04) e sa lunetta superiora (largh. m 1,37; alt. m 1,21) separados dae su listello trasversale (lungh. m 1,38/1,36; largh. m 0,22/0,23; spess. m 0,14/0,17).
Sa grussesa de sa stele decresce in manera graduale cara a s'estremidade superiora (de m 0,48 a m 0,37) mentras sa superfìtzie posteriore, apranada cun cura, mustra un'annoditada convessità a m 2,80 de artària.
Sa tumba podet èssere datada a su Brunzu mèdiu.

Istòria de sos iscavos
Fiat istadu rilevada pro intreu de su Lamarmora, in sa prima metade de s'Otighentos, e torra de su Mackenzie, in su 1908.

Bibliografia
A. De sa Marmora, Voyage en Sardaigne ou déscription statistique, phisique et politique de cette île avec des recherches sur ses productions naturelles et ses antiquités, II (antiquités), Paris, A. Bertrand-Torinu, J. Buca, 1840, p. 26, tav. IV, 2;
G. Pinza, "Monumentos primitivos de sa Sardigna", in Monumentos antigos de sos Lincei, XI, 1901, coll. 1-280, tav.XIX, 2;
D. Mackenzie, "The dolmens, tombs of the giants and nuraghes of Sardinia", in Papers of the British school at Rome, V, 2, 1910, p. 45, figg. 30-31;
A. Taramelli, "Fògiu 205, Capo Mannu; Fògiu 206, Macumere", in Editzione archeològica de sa carta de Itàlia a su 100.000, Firenze, Istitutu geogràficu militare, 1935, p. 47;
E. Contu, Su significadu de sa "stele" in sas tumbas de gigantes, cannaca "Cartulàrios. Archeologia e cunservatzione", a cura de F. Su Schiavo, Sassari, Dessì, 1978, p. 8, tav. II, 4;
A. Moravetti, Chircas archeològicas in su Màrghine-Planargia. Su Màrghine - Monumentos, Ala prima. Sassari, C. Delfino, 1998 (Sardigna archeològica. Studios e monumentos; 5);
A. Moravetti, Chircas archeològicas in su Màrghine-Planargia. Sa Planargia – Anàlisi e monumentos, Ala segunda. Sassari, C. Delfino, 2000 (Sardigna archeològica. Studios e monumentos; 5).

Comente arribbare
Si lassat sa SS 131 Carlo Felice a s'illoidura de su km 135 e, a sa rugrada, s'acumprida pro Borore subra de sa SP 33 Borore-Otzana; in pessu chi superadu su bìviu pro Borore si pigat sa SP 66 pro Sedilo e s'acumprida a dereta, in diretzione de Borore. Aia cursadu unos 300 metros s'adobiat, a manca, s'intrada de una stradina asfaltada chi giughet, a pustis de unos 200 metros, dae in antis su terrinu cando chi pesat sa tumba.