S'Alighera, Giardini Pùblicos Giuseppe Manno

Giardini Pùblicos Giuseppe Manno. Foto de Angela Nieddu, 2025, de Catàlogu BBCC.

Sos Giardinos Pùblicos Giuseppe Manno sunt collocados in sa fasca de espansione oto-novecentesca de sa tzitade. Sa realizatzione issoro s'insertat in su prus ampru protzessu de abertura e reorganizatzione urbana sutzessivu a sa pèrdida de su ruolu difensivu de sa tzinta murària, in manera progressiva iscontzada partinde dae su 1867. In su cursu de su Noighentos s'est consolidadu comente a unu de sos ispàtzios birdes pùblicos printzipales de sa tzitade, mantenende un'inditu ornamentale cun aiuole irregulares e aia cursadu gerarchizzati, cunfirmada fintzas de sos interventos de ricualificatzione prus reghentes. Acanta a sos Giardinos Giuseppe Manno s'agatat su giardinu oe intituladu Lepanto-Cecchini, cale est istada atribuida una denominatzione autònoma in època reghente – puru presentende una continuidade morfològica cun issu. S'ispàtziu birde si cunfigurat comente a giardinu ornamentale acresuradu, caraterizadu dae unu disinnu a aiuole irregulares distribuidas in modu parìvile e giuntas dae unu sistema gerarchizzato de percursos. A su tzentru de s'impiantu s'agatat una grandu àrea tzirculare posta su pamentu cun setziada in muratura de cale orìginant bator viales printzipales dispostos radialmente in currispondèntzia de sas intradas collocadas a sos àngulos de su giardinu. Su giardinu intituladu a Giuseppe Manno acasàgiat su monumentu a issu dedicadu, òpera de Pietro Canònica datada a su 1894, collocadu in curtzesa de s'intrada subra de bia Vittorio Emanuele II. S'ispàtziu presentat in prus duas àreas tzirculares attrezzate cun giogos pro pipios e pro s'esertzìtziu fìsicu. S'istrutura vegetale est dominada dae sa presèntzia de s'èlighe, mesches impreada siat in filari longu sos percursos siat in esemplares ispartos, contribuende a sa creatzione de un'ambiente ombreggiato e reconnoschìbile. Sas aiuole acasàgiant un'articuladu cumponente de mata, localizada in particulare in sa parte tzentrale de su giardinu e costituida dae genias tìpicas de sa mantza mediterrànea, intre sas cales ispicant, in prus de s'èlighe, sa lavanda, su corbezzolo, sa murta, s'elicriso e su cisto.

Aspetos de interessu
Sa distributzione parìvile de su cumponente arbòreu, costituida dae essèntzias de artària rilevante, creat un'ambiente in su cumplessu ombreggiato e continu in manera visiva. Su cumponente de mata, cuntzentrada in nùcleos tzentrales, definit una tessidura vegetale fine e semprebirde, cun fioriture iscalares chi cunferint a s'ispàtziu calidades cromàticas e aromàticas istajonales. Su giardinu si cumponet de un'ispàtziu tzentrale postu su pamentu dae cale s'organizat sa rete de sos percursos radiales chi definit sa distributzione de sas aiuole ornamentales e de sas àreas de pàsida. Sas atretzaduras lùdicas, su monumentu e sas isculturas lapidee s'ìntegrant in sa trama distributiva, contribuende a sa distintzione funtzionale de sos ispàtzios sena nd'alterare s'impiantu cumplessivu.