racconti

Sa catedda chena númene

I due cani

Ascolta l'audio:

Bubu fit unu cane rundanu. Una die, travighende iforas de bidda, abbojat una bella catedda; ma cussa, timende chissà ite, si che istichit in una mata de mudeju. Bubu la cheret mutire, ma no ischit su númene. Tando, ite fachet? Pigat un'ossu e, acurtziàndesi abbellu abbellu, lu ponet in s'oru de sa mata. Sa catedda, famida coment'est, aggantzat s'ossu e si ponet a lu rosigare.
Tando Bubu cumintzat a nàrrere: "Eo mi naro Bubu. E tue, ite ti naras?" Issa, mischinedda, de númene no nd'at, ca l'aiant irbandonada dae cando fit minore. "So sempre istada sola. - narat - Neunu m'at mutidu mai... su primu cane chi abbojo ses tue!"."Ma unu númene lu depes àere! - narat Bubu - Ca si nono comente fato eo a ti mutire?" E issa: "Eo no isco it'est su númene... ajúami tue!".
Pessa ca ti pesso, Bubu li narat: "Su númene tuo at a èssere Dula! "Ite bellu chi est a àere unu númene! - faghet issa allegra -Finas a oje no ischio chie fio! Como so calicunu eo puru!".
Bubu est cuntentu de s'idea chi at apidu. Ma sa cosa piús bella est chi ambos duos ant agatadu cumpanzia e unu podet mutire s'àteru... pro giogare,pro cúrrere paris, pro s'iscambiare un'ossu, pro s'ajuare!

 

Valid XHTML 1.0 Strict